Ang pagsasaka ay isa sa mga pangunahing pinagkukunan ng kabuhayan ng mga Pilipino.

Ang yamang mineral ay nagmumula sa mga kagubatan at hindi sa ilalim ng lupa.

Ang pangingisda ay mahalagang hanapbuhay ng mga mamamayang nakatira malapit sa dagat at ilog.

Ang karbon at petrolyo ay halimbawa ng yamang nauubos.

Ang mga likas na yaman ay walang direktang kaugnayan sa pag-unlad ng kabuhayan ng bansa.

Ang pagtatanim ng palay, mais, at niyog ay kabilang sa gawaing pang-agrikultura.

Ang hangin at sikat ng araw ay mga likas na yaman na maaaring mapalitan o mapakinabangan nang paulit-ulit.

Ang pagmimina ay isang gawaing pangkabuhayan na nakatuon sa pagkuha ng mga yamang mineral.

Ang kagubatan ay nagbibigay lamang ng kahoy at walang ibang pakinabang sa mga tao.

Ang pag-aalaga ng baka, baboy, at manok ay kabilang sa paghahayupan.

Ang mga yamang tubig ay walang naitutulong sa turismo at transportasyon.

Ang yamang napapalitan ay maaaring dumami o mapanumbalik kung ito ay pangangalagaan nang wasto.

Ang labis na pagputol ng mga puno ay maaaring magdulot ng pagbaha at pagguho ng lupa.

Ang lahat ng likas na yaman ay hindi nauubos kahit gamitin nang tuloy-tuloy.

Ang pagtatanim muli ng mga puno ay isang paraan upang mapangalagaan ang kagubatan.

Ang industriya ay walang kaugnayan sa mga hilaw na materyales na nagmumula sa likas na yaman.

Ang mga yamang lupa, tubig, kagubatan, at mineral ay nakatutulong sa paglikha ng trabaho at kita.

Ang paggamit ng dinamita sa pangingisda ay nakatutulong sa pangmatagalang pangangalaga ng yamang dagat.

Ang wastong paggamit ng likas na yaman ay makatutulong sa kabuhayan ng kasalukuyan at susunod na henerasyon.

Ang pangangalaga sa likas na yaman ay responsibilidad lamang ng pamahalaan at hindi ng mga mamamayan.